«وَ مَا يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُم بِاللّه  إِلاَّ وَ هُم مُّشْرِكُونَ » بيشتر آنان ايمان نمى آورند مگر اين كه مشرك اند. (1) هم به بت خانه مى رويم و هم به مسجد.

بايد ملتفت باشيم كه به غير خدا توجّه نكنيم و حرف هاى ما حسابى باشد. گمان مى كنم هر كس همين يك كلمه را رعايت كند، كارش تمام است؛ ولى ما اين كه به اين مطلب علم داريم، برخلاف آن عمل مى كنيم. انسان بايد ملتفت باشد كه در هر حال و هر جا و با هر كس، سر و كارش با ذات واحد اَحَد عالم مطّلع، جامع صفات خير، جالب خيرات و دافع شرور و مضرّات، صاحبِ صفات جمال و جلال و مستجمعِ همه ى كمالات است، و خدا را در همه ى احوال، اَمْكِنه و اَزْمِنه حاضر، و بر خود و كارهاى خود ناظر ببيند، و بداند كه خداوند نسبت به تمام امور، حتّى نسبت به آن چه در دلش و در خيالش مى گذرد، مطّلع است، و همه چيز نزد او واضح و آشكار و حاضر است