سه روز بايد در اين مملكت احياء شود:

روز شهادت حضرت زهرا (سلام الله علیها)، به حول و قوه‌ی خدا، تا حدی احياء شده و امسال بايد دو برابر سال گذشته احیاء شود.
دوم؛ شهادت حضرت امير (علیه السلام)، که در بيست و يكم ماه رمضان است.
و سوم؛ شهادت رأس و رئيس مذهب، آن كسی كه به قول مالک بن انس «مَا رَأتْ عَيْنٌ وَ لَا سَمِعْتُ أذُنٌ وَ لَا خَطَرَ عَلَی قَلْبِ بَشَرِ اَفْضَلُ مِنْ جَعْفَرِ بْنِ مَحَمَّد».
در اين امور غفلت شده و ما بايد اين حقوق را احيا کنيم.
اين سه روز ـ ان شاء الله ـ به همّت شما كه اهل علم و فضل هستيد و مدتی عمرتان را در اين دستگاه گذرانده‌ايد و پرورده شده‌ايد، همه‌ی قدرتتان را بايد در احيای اين سه روز صرف كنيد. و آنچه مهم است، خروج دسته‌های عزاداری است.
بيرون آمدن هيئات عزاداری اثر خاصی دارد كه آن اثر در مجالس و محافل نيست.
غير از خدا پناهی و اميدی نیست. فقط به اميد خدا و حول و قوه‌ و كمك او و عنايت و لطف ولی عصر و صاحب الزمان (علیه السلام)، باید حرکت کرد. ان شاء الله همه‌ی همّتتان را صرف كنيد تا همان طوری كه در عاشورا هيئات در شهرها بيرون می آيند، اين سه روز ـ ان شاء الله ـ عاشورای دوم شود.